بهارانه

من نمی دانم که کی ام
من فقط می دانم
که تویی شاه بیت غزل زندگی ام
تقدیم به آنکه دوریش غمم
خانه اش قلبم
وفراموشی اش مرگم است.
اگه چشمم تورو خواست قول میدم چشممو ببندم
اگه زبونم تورو خواست قول میدم گازش بگیرم
اما اگه دلم تورو خواست چه کارکنم؟؟
عزیزتر از آنی که بگویم دوستت دارم...
محبوب تر از آنی که بگویم می خواهمت...
نمی گویم مال من باش...
فقط گاهی به یادم باش!
غم بی تو ماندن آنچنان سنگین است
که به هر آیینه ای مینگرم می شکند.
بغض کن اما نبار...
خشک شو اما نریز...
دیر کن اما بیا...
هرگاه در وادی زندگی
ازغروب غمهای بی عاطفه خسته شدی
به یاد من باش
که دلم به یاد توست.
گفتی محبت کن برو باشد خداحافظ ولی
رفتم تا باور کنی دارم محبت می کنم.